Πώς μία Barbie με έκανε οδοντίατρο

Μετρά ήδη οχτώ χρόνια εκτός Ελλάδας και σύντομα τελειώνει την ειδικότητά της ως Περιοδοντολόγος και Εμφυτευματολόγος.

Η Λίνα Μπακάλη από το Στεφανοβίκειο ασκεί μία πολύ απαιτητική εργασία στο νοσοκομείο του Λέβεν. Άνοιξε από νωρίς τα φτερά της φεύγοντας, όπως και πολλοί άλλοι Έλληνες επιστήμονες, στο εξωτερικό και όταν κοιτά πίσω δεν το μετανιώνει.

Από το επίσης βροχερό Βέλγιο, μιλά στο Μουσικό Βαγόνι Βελεστίνου και τον Φοίβο Παπαγεωργίου για την οδοντιατρική, μία κούκλα που "καθόρισε" την πορεία της καθώς και την προθεσή της να εξερευνήσει την υφήλιο!

Γιατί οδοντιατρική και κατ’ επέκταση οδοντίατρος; Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή πως με την ορθοδοντική που έκανα και γενικά κάθε επίσκεψη σε οδοντιάτρους, ήταν πολύ ευχάριστη εμπειρία για μένα. Ίσως όμως έπαιξε ρόλο κι ένα παιχνίδι. Μας δώρισαν από μία κούκλα Barbie με την αδερφή μου. Η δική μου ήταν οδοντίατρος και της Γεωργίας δασκάλα. Δεν γνωρίζω αν είναι σύμπτωση, αλλά ακολουθήσαμε τα επαγγέλματα της Barbie!

Μας περιγράφεις την πορεία σου; Κατάφερα την εισαγωγή μου μέσω Πανελληνίων στο Τμήμα Οδοντιατρικής του ΑΠΘ και αποφοίτησα το 2017. Τότε μάλιστα θυμάμαι ο μπαμπάς μου αναζητούσε κάποιο χώρο ώστε να ανοίξω ιατρείο στον Βόλο αλλά άρχισα να «πνίγομαι» με την ιδέα. Αφού εργάστηκα για ένα διάστημα λίγων μηνών στην Θεσσαλονίκη αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου στο εξωτερικό και συγκεκριμένα πήγα στην Ολλανδία και το Ρότερνταμ. Δεν ήξερα καθόλου τη γλώσσα και αρχικά με φιλοξένησε μία φίλη μου για δύο μήνες. Ευτυχώς βρήκα εύκολα δουλειά και κάπως έτσι για πέντε χρόνια δούλεψα ως γενική οδοντίατρος. Μάλιστα, επειδή στις αρχές ασχολούμουν κυρίως με παιδιά, αυτό με βοήθησε να εξασκήσω και να κατανοήσω καλύτερη την τοπική γλώσσα, καθώς τα παιδιά δεν μιλούσαν αγγλικά και έπρεπε να συνεννοηθώ!

Παράλληλα, σε αυτό το διάστημα, παρακολούθησα σεμινάρια αισθητικής οδοντιατρικής στην Ιταλία και εμφυτευματολογίας, τα οποία μάλιστα ήταν στην Αθήνα και τη Νέα Υόρκη. 

Και μετά; Το 2023 ήθελα να δοκιμάσω κάτι ακόμα. Μετακόμισα εδώ στο Λέβεν του Βελγίου και ξεκίνησα ειδικότητα Περιοδοντολογίας και Εμφυτευμάτων στο Νοσοκομείο της πόλης. 

Διαφορές σε σχέση με την Ολλανδία και την Ελλάδα; Μέχρι να φύγω από την χώρα, θυμάμαι πως η ιδιωτική ασφάλεια σου κάλυπτε μόνο καθαρισμό μία φορά το χρόνο. Εδώ υπάρχει πολύ μεγαλύτερος προληπτικός έλεγχος. Πρέπει κάθε έξι μήνες να επισκεφτείς τον οδοντίατρο οπότε προλαμβάνεις αρκετά. Στην Ελλάδα έρχονταν με κατεστραμμένα στόματα κι αυτό ανεβάζει και το κόστος της δουλειάς. Έτσι το κόστος μπορεί να φτάσει εώς και 15.000-20.000 ευρώ για τον ασθενή εάν προχωρήσουμε σε τοποθέτηση εμφυτευμάτων σε όλη τη γνάθο για παράδειγμα. Ωστόσο το κόστος των εργαλείων είναι και για εμάς πολύ ακριβό, καθώς παραδείγματος χάριν ένα μικροσκόπιο στο ιατρείο μπορεί να κοστίζει μέχρι και 30.000.

 

Τώρα, όσον αφορά τη σύγκριση με την Ολλανδία και το Βέλγιο, και στις δύο χώρες είναι υποχρεωτική η ασφάλιση για όλους. Στην Ολλανδία η ασφάλιση είναι αποκλειστικά ιδιωτική, ενώ στο Βελγιο υπάρχει και μία συμβολή του κράτους. Κάτι που φαίνεται στο κόστος της ασφάλειας, καθώς στη Ολλανδία το κόστος μπορεί να είναι και πενταπλάσιο. Και στις δύο χώρες, εάν χρειαστείς μία επέμβαση πληρώνεις ένα αρχικό ποσό το οποίο είναι συνήθως σταθερό, και σου καλύπτει παράλληλα και η ασφάλεια τα υπόλοιπα έξοδα. Οι τιμές στο νοσοκομειακό περιβάλλον είναι σαφώς πιο χαμηλές από το να πας σε έναν ιδιώτη.

Είσαι ευχαριστημένη από το περιβάλλον εργασίας; Το να εργάζεσαι σε ένα νοσοκομειακό περιβαλλον είναι πάντα δύσκολο, ανεξαρτήτως χώρας. Η εργασία είναι ιδιαίτερα απαιτητική, ωστόσο κάνω κάτι που αγαπώ. Εργαζόμαστε σχεδόν 60 ώρες την εβδομάδα, κάποιες φορές έως και 72. Κάτι άλλο που βρίσκω απαιτητικό είναι πως μέσα στη μέρα θαχρειαστεί μάλιστα να μιλήσω και σε τρεις γλώσσες. 

Καθημερινά συμμετέχω πιο πολύ σε χειρουργεία, εμφυτεύματα δοντιών, μεταμόσχευση ούλων, μικροχειρουργική στο στόμα με ειδικά εργαλεία-μικροσκόπια, ανύψωση ιγμορείου , οστικές αναπλάσεις.

Προχωράμε σε πολλά χειρουργεία, αποκλειστικά στο στόμα, όπου δεν επεμβαίνει γναθοχειρουργός.

Μία εγχείρηση μπορεί να κρατάει και τέσσερις-πέντε ώρες. Ασκούμε μία πολύ ωραία εργασία αλλά συγχρόνως απαιτητική και με ευθύνη απέναντι στον ασθενή. Μπορεί να μην κινδυνεύει όπως σε άλλου είδους εγχειρήσεις αλλά εξαιτίας της τοπικής αναισθησίας, είναι σε θέση να ακούει και να αντιλαμβάνεται τα πάντα. Φτάνουμε σε σημείο ο ασθενής να μη θέλει να μας δει! Έχουν τον φόβο της επέμβασης, είναι ξύπνιοι με το στόμα ανοιχτό. Οφείλεις να είσαι συνεχώς 100% συγκεντρωμένος σε αυτό που κάνεις και πολλές φορές δεν έχεις το χρόνο να πας στην τουαλέτα ή να πιεις νερό. Ανεξάρτητα με τι διάθεση ξυπνάς πρέπει να είσαι εκεί. Δουλεύεις σε χιλιοστά και αυτό είναι από μόνο του αρκετά κουραστικό. Σε εποχές κορωνοϊού μάλιστα, που δεν μπορούσαμε να γυμναστούμε, θυμάμαι πως δεν μπορούσα να κοιμηθώ από τον πόνο στην πλάτη, λόγω της στάσης του σώματος που έχουμε στις επεμβάσεις.

Χρόνια μετά το Brain Drain, ακούγεται έντονα το Brain Gain. Ποια είναι η δική σου οπτική; Φέτος τελειώνω την ειδικότητά μου. Θα ήθελα να συνεχίσω να χειρουργώ. Αυτά που κάνουμε εμείς κοστίζουν αρκετά, οπότε ίσως μόνο μια πόλη σαν την Αθήνα να σου προσφέρει παρόμοιο περιβάλλον εργασίας. Σίγουρα θέλω να εργαστώ πάνω στην ειδικότητά μου που είναι η περιοδοντολογία και τα εμφυτεύματα. Κλείνω και οχτώ χρόνια στο εξωτερικό και όλα τα σκέφτομαι. Να δούμε. Για την Ελλάδα η εικόνα που έχουμε εμείς, ωστόσο, δεν είναι και πολύ ευοίωνη.

Μίλησέ μας για την ζωή στο Λέβεν και τι έχει να προσφέρει στους επισκέπτες: Στο Ρότερνταμ η ζωή μάλλον ήταν πιο εύκολη, αν εξαιρέσεις τον καιρό. Εδώ οι άνθρωποι είναι συνήθως πιο κλειστοί. Ήταν λίγο δύσκολη η προσαρμογή. Υπάρχει πολύ πράσινο, δάση γύρω-γύρω για να περπατήσεις, να ποδηλατήσεις, να τρέξεις όμως δεν υπάρχει μεγάλη ισορροπία ανάμεσα στην ζωή και την δουλειά. 

Το Λέβεν αποτελεί μία, ίσως άγνωστη για πολλούς, αλλά μεγάλη Πανεπιστημιούπολη. Το πανεπιστήμιο KU Leuven είναι από τα πιο παλιά της Ευρώπης. Με τον σιδηρόδρομο οι Βρυξέλλες είναι λιγότερο από μισή ώρα μακριά. Υπάρχουν αρκετές σχολές στο πανεπιστήμιο οπότε αντικρίζουμε και πιο πολλούς Έλληνες. Μάλιστα, τον τελευταίο χρόνο έχουν ανοίξει και δύο ελληνικές καφετέριες όπου μπορείς να πιεις, μεταξύ άλλων, τον φρέντο σου! Όλα είναι κοντά εδώ και επίσης είναι η «πατρίδα» της περίφημης μπύρας Stella Artoi”.

Η επαφή σου με το Στεφανοβίκειο ποια είναι; Λόγω της εργασίας μου και του ότι βρίσκομαι στο Βέλγιο, δεν έρχομαι αρκετά συχά. Δεν έχουμε και πολλές μέρες άδεια να φανταστείτε, οχτώ μέρες το χρόνο. Φέτος ανυπομονώ να το επισκεφτώ να δω και τους δικούς μου και τους φίλους μου με τους οποίους κρατάω επαφή και μαθαίνω τα νέα τους!

Μία ματιά στο instagram της Λίνας αρκεί για να καταλάβεις πως εκτός από οδοντίατρος είναι και μία περιχαρής ταξιδεύτρια. Της ζητήσαμε να μας πει δυο λόγια ξεχωριστά!

Πρόσφατα βρεθήκαμε με τον σύντροφό μου τον Πάνο και ένα γκρουπ φίλων στη Ναμίμπια της Αφρικής! Μια υπέροχη εμπειρία που σε «σημαδεύει». Μου αρέσει πάρα πολύ να ταξιδεύω και μπορεί ένας λόγος που επέλεξα να φύγω μετά το πτυχίο μου στο εξωτερικό να ήταν αυτός. Ένας από τους στόχους μου ήταν να κερδίζω αρκετά χρήματα ώστε να μπορώ να γνωρίσω όσο περισσότερα μέρη του κόσμου μας!

Δεν έχω θέμα με την προσαρμογή μου σε διαφορετικά περιβάλλοντα και ίσως σε αυτό να συνέβαλε η δουλειά της μητέρας μου που ως εκπαιδευτικός εργαζόταν σε διαφορετικά μέρη κι εμείς ακολουθούσαμε.

Έχω βρεθεί σε πολλές γνωστές χώρες της Ευρώπης αλλά και σε άλλες όπως το Βιετνάμ, η Ναμίμπια που προανέφερα, το Περού, το Μαρόκο, η Αμερική και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Σε κάθε μέρος που επισκέπτομαι αγαπώ ιδιαίτερα να έρχομαι σε επαφή με τους ντόπιους καν να εξερευνώ και την φύση. Αλλάζει η οπτική σου όταν γνωρίζεις διαφορετικούς πολιτισμούς και ανθρώπους. Καταλαβαίνεις πως είμαστε πολύ τυχεροί γιατί, για παράδειγμα, ως γυναίκα είχα περισσότερες ευκαιρίες από μία αντίστοιχη γυναίκα στο Αφγανιστάν. Πρέπει να το διαπιστώσεις ο ίδιος για να το καταλάβεις. Επίσης με τα ταξίδια συνειδητοποιείς και γνωρίζεις ακόμα περισσότερα για τον εαυτό σου. Πόσο δυνατός μπορεί να είσαι.

Όταν κοιτάω πίσω μου μια νεαρή κοπέλα στα 23 της να ταξιδεύει προς μια άγνωστη χώρα με δύο βαλίτσες χωρίς να έχει θέση εργασίας και μόνιμο σπίτι σε μία ξένη χώρα, τη θαυμάζω αλλά αντιλαμβάνομαι πόσο δύσκολη επιλογή ήταν. Καμία φορά δεν ανέλυσα και τα πάντα στους γονείς μου για να μην στεναχωρηθούν.